دعای پانزدهم صحیفه سجادیه زمان بیماری

دعای پانزدهم صحیفه سجادیه زمان بیماری یا روی‌آوردن بلا و اندوه

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا مَرِضَ أَوْ نَزَلَ بِهِ كَرْبٌ أَوْ بَلِيَّةٌ

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى مَا لَمْ أَزَلْ أَتَصَرَّفُ فِيهِ مِنْ سَلَامَةِ بَدَنِي، وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى مَا أَحْدَثْتَ بِي مِنْ عِلَّةٍ فِي جَسَدِي.

خداوندا ستایش تنها از آنِ توست بر تندرستی‌ام که همواره درآن به سر می‌بردم و ستایش تنها از آنِ توست بر بیماری که (اکنون) در جسمم پدید آورده‌ای.

فَمَا أَدْرِي، يَا إِلَهِي، أَيُّ الْحَالَيْنِ أَحَقُّ بِالشُّكْرِ لَكَ؟ وَ أَيُّ الْوَقْتَيْنِ أَوْلَى بِالْحَمْدِ لَكَ؟

خدایا! پس نمی‌دانم کدام یک از این دو حالت، برای سپاسگزاری از تو شایسته‌تر و کدام یک از این دو زمان به ستایشت سزاوارتر است؟!

أَ وَقْتُ الصِّحَّةِ الَّتِي هَنَّأْتَنِي فِيهَا طَيِّبَاتِ رِزْقِكَ، وَ نَشَّطْتَنِي بِهَا لِابْتِغَاءِ مَرْضَاتِكَ وَ فَضْلِكَ، وَ قَوَّيْتَنِي مَعَهَا عَلَى مَا وَفَّقْتَنِي لَهُ مِنْ طَاعَتِكَ؟

آیا به وقت تندرستی که در آن حال، روزی‌های خوش طعمت را گوارایم نمودی و مرا به سبب آن، در طلبِ خشنودی و فضلت نشاط بخشیدی و مرا با آن حال، بر طاعتت که خود توفیقش را دادی، توانایم کردی؟!

أَمْ وَقْتُ الْعِلَّةِ الَّتِي مَحَّصْتَنِي بِهَا، وَ النِّعَمِ الَّتِي أَتْحَفْتَنِي بِهَا، تَخْفِيفاً لِمَا ثَقُلَ بِهِ عَلَيَّ ظَهْرِي مِنَ الْخَطِيئَاتِ، وَ تَطْهِيراً لِمَا انْغَمَسْتُ فِيهِ مِنَ السَّيِّئَاتِ، وَ تَنْبِيهاً لِتَنَاوُلِ التَّوْبَةِ، وَ تَذْكِيراً لِمحْوِ الْحَوْبَةِ بِقَدِيمِ النِّعْمَةِ؟

یا به وقت بیماری که مرا با آن، از گناه رهاندی و نعمت‌هایی(دردها) که به من هدیه دادی تا خطاهایی را که بر پشتم سنگینی می‌کند سبک کنی و بدی‌هایی را که در آن فرورفته‌ام پاک کنی و مرا بر اقدام به توبه توجّه دهی و نعمت پیشین( تندرستی) را برای محوِ گناه، به یادم آوری؟!

وَ فِي خِلَالِ ذَلِكَ مَا كَتَبَ لِيَ الْكَاتِبَانِ مِنْ زَكِيِّ الْأَعْمَالِ، مَا لَا قَلْبٌ فَكَّرَ فِيهِ، وَ لَا لِسَانٌ نَطَقَ بِهِ، وَ لَا جَارِحَةٌ تَكَلَّفَتْهُ، بَلْ إِفْضَالًا مِنْكَ عَلَيَّ، وَ إِحْسَاناً مِنْ صَنِيعِكَ إِلَيَّ.

و در این بین، اعمال شایسته‌ای را که دو فرشتۀ نویسندۀ عمل برایم نوشته‌اند؛ اعمالی ست که نه دلی ‌در اندیشۀ آن بوده و نه زبانی از آن سخن گفته و نه هیچ عضوی از بدن در انجامش رنج برده است بلکه تنها تفضّلی از جانب تو بر من و احسانی از نیکی‌هایت بر من است.

اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ حَبِّبْ إِلَيَّ مَا رَضِيتَ لِي، وَ يَسِّرْ لِي مَا أَحْلَلْتَ بِي، وَ طَهِّرْنِي مِنْ دَنَسِ مَا أَسْلَفْتُ، وَ امْحُ عَنِّي شَرَّ مَا قَدَّمْتُ، وَ أَوْجِدْنِي حَلَاوَةَ الْعَافِيَةِ، وَ أَذِقْنِي بَرْدَ السَّلَامَةِ، وَ اجْعَلْ مَخْرَجِي عَنْ عِلَّتِي إِلَى عَفْوِكَ، وَ مُتَحَوَّلِي عَنْ صَرْعَتِي إِلَى تَجَاوُزِكَ، وَ خَلَاصِي مِنْ كَرْبِي إِلَى رَوْحِكَ، وَ سَلَامَتِي مِنْ هَذِهِ الشِّدَّةِ إِلَى فَرَجِكَ.

خداوندا پس بر محمّد و آل او درود فرست و در نظرم محبوب گردان آن چه (از تندرستی و بیماری) را که برایم پسندیده‌ای و برایم آسان نما آن چه را که بر من وارد کرده‌ای و از آلودگی اعمال پیش از اینم پاکم ساز و شرّ اعمالی را که پیش فرستاده‌ام از من بزدای و از شیرینی عافیت کامیابم فرما و لذّت سلامت را به من بچشان و بیرون شدن از بیماریم را به سوی عفوت و انتقالم از درافتادنم را به گذشتت و رهائیم از اندوه را به آسایشت و سلامتیم از این سختی را به گشایشت قرار ده

إِنَّكَ الْمُتَفَضِّلُ بِالْإِحْسَانِ، الْمُتَطَوِّلُ بِالِامْتِنَانِ، الْوَهَّابُ الْكَرِيمُ، ذُو الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ.

زیرا تویی که بی استحقاق به نیکی رفتار می‌کنی و نعمت بزرگ می‌دهی، بسیار بخشنده‌ای که عطایش تمام نمی‌شود، با شکوه و گرامی هستی.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *