نام و القاب امام سجاد علیهالسلام
نام امام سجّاد علیهالسّلام
امام حسین علیهالسّلام نام همۀ پسران خود را علی میگذاشتند. به همین دلیل اوّلین پسر خود را علی اکبر، دوّمی را علی اوسط و سوّمی را علی اصغر نامیدند.
پسر اوّل و سوّم ایشان در کربلا به شهادت رسیدند و پسر دوّم[1] همان امام سجّاد علیهالسّلام است که پس از شهادت پدر به امامت رسیدند.
[1] – المعارف، 214؛ تاریخ یعقوبی، 2/ 247، تاریخ طبری،4/ 266؛سیر اعلام النبلاء، 4/321
چرا امام حسین علیهالسّلام نام پسرانشان را علی گذاشتند؟
معاویه میخواست نام و یاد و آثار علی(ع) فراموش شود بلکه او با ابزار رسانهای و فرهنگی سعی داشت چهرۀ واقعی حضرت علی(ع) را مخدوش نموده و وی را فردی منفور جلوه دهد. از موضع گیریها و اقدامات عملی امام حسین(ع) در برابر توطئههای گستردۀ معاویه، نامگذاری پسرانش به اسم “علی “ست.
القاب علیّ بن الحسین علیهالسّلام
برای علیّ بن الحسین(ع) القاب زیادی ذکر شده است. هریک از آن القاب بیانگر فضیلتی از فضایل اخلاقی و معنوی حضرت است. مردم وجود آن بزرگوار را مظهر این صفات دانسته و او را به این القاب یاد میکردند.
زینالعابدین، سیّد السّاجدین و العابدین، سجّاد، زکیّ (پاک و پاکیزه)، امین، ذوالثّفنات (کسی که مواضع سجدهاش در اثر سجده پینه بسته است)، قدوة الزّاهدین (پیشوای پارسایان)، سیّد المتّقین (سرور پرهیزکاران)، ابن الخیرتین (فرزند دو برگزیده)، زینالصّالحین (زیور نیکوکاران)، سیّد المجتهدین (سرور کوشایان) و منار القانتین (چراغ راه فرمانبرداران) از القاب حضرت است. امّا شهرت ایشان به زین العابدین و سجّاد بیش از سایر القاب است.
لقب زین العابدین را اوّلین بار پیامبر(ص) به علیّ بن الحسین دادهاند. و جز او کسی به این لقب خوانده نشد.
ابن عباس از پیامبر(ص) چنین روايت مىکند: چون روز قيامت به پا شود منادى ندا مىکند: زينالعابدين، زينت عبادت آنندگان كجاست؟ گويا مىبينم فرزندم علىّ بن الحسين بن على بن ابى طالب، از ميان صفوف پيش مىآيد[1].
از جابر بن عبدالله انصاری اینگونه نقل میشود: نزد پيامبر نشسته بودم حسين بنعلی عليهما السلام در دامان پيامبر نشسته بود و آن حضرت با او بازى مى كرد، ناگاه پيامبر(ص) فرمود: اى جابر او داراى فرزندى مى شود كه نامش علىست، چون روز قيامت شد ندا داده مىشود سيّد العابدين، سرور عبادت كنندگان برخيزد در اين وقت، آن فرزند به پا مى خيزد. آن فرزند نيز فرزندى خواهد داشت كه نامش محمد خواهد بود، پس اگر او را ديدى سلام مرا به او برسان[2].
و زيادي و طول سجدههای عليّ بن الحسين(ع ) سبب گرديد كه آن حضرت را سجّاد و سيّد السّاجدين لقب دهند. امام باقر(ع ) فرمودند: پدرم را سجّاد نامیدند چون هیچ نعمتی را به یاد نمیآورد مگر این که با یاد آن نعمت به درگاه خداوند سجده میکرد…. و بر اثر فزوني اين سجدهها آثار سجده بر تمامي مواضع سجود آن حضرت نمايان بود[3].
[1] – ععلل الشرایع، 1/ 269. امالی، 331.
[2] – احقاق الحق،12/13- 16. البدایة و النهایة ابن کثیر، 9/ 106
[3] – علل الشرایع، 1/ 233. اعلام الوری، 256.
